Maskers

Ik wil leven ! Leven met hart en ziel, zoals ik gewend was. Gewoon kunnen genieten van ieder moment. Hoe dikwijls vergeten we dat niet? Lopen we gehaast rond, kunnen we amper alles bijhouden zo snel gaat het. De tijd haalt ons in en we verliezen onze grip want voor je het goed en wel beseft, is het levenspel gespeeld. We kijken vooruit, we kijken achteruit maar kijken we ook in het nu? Toen, … Dan,… Als ik…
Op dit ogenblik, wanneer is dat ?
Welke werkelijkheid ervaar ik nu? En wat verwacht men dat ik ervaar?
Mag ik mezelf zijn? Waarom proberen jullie mij te veranderen?
Ja, Vader schiep de mens naar Zijn Evenbeeld, was dat niet goed genoeg dat jullie je eigen leefwereld willen opdringen?
Ik wil geen masker dragen omdat ik niet pas in jullie referentiekader. Ik wil voelen wat ik voel. Ben ik blij, laat me dan stralen. Ben ik terneergeslagen, laat me mezelf uit de put trekken. Ben ik verdrietig, sta me toe dat ik huil. In de eerste plaats ben ik mens. Een mens met een ziel die af en toe gewond is. Is dat nu net niet wat het mens-zijn zo uniek maakt. Leren voelen wat je voel. Het toelaten in je leven als een deel dat behoort tot dat leven. En ondanks het geluk, ondanks de pijn, het verdriet, de vele momenten die mijn leven uniek maken, sta ik steeds recht en kijk ik even terug op de weg die ik afgelegd heb, even maar en dan ga ik verder. De cirkel herhaalt zich ontelbare keren.

De Centrale Zon komt steeds dichter bij. Haar stralen doen deugd. Koesteren me. Geen verwijten, geen oordelen meer. Alles is goed. De eeuwigheid heeft me ingehaald. Vervaagt in de warmte van haar stralen, wordt één met de onvergankelijkheid. De smarten zijn afgelegd, het verdriet, de pijn, mijn angsten zijn eindelijk opgelost en nu ben ik vrij. Zo vrij als mijn geliefde Vader en Moeder waaruit ik ontstaan ben. Zij hebben me nooit in de steek gelaten, lieten me spelen met alle facetten van het leven.

Hoe zalig is het leven ondanks alles, maar ik leef
Nu