Meditatiereizen van mijn ziel (1)

Ik sloot mijn ogen en was blij om mij over te geven aan wat komen zou. Het was telkens een verrassing waarheen ik meegevoerd zou worden.

Na enkele ogenblikken ontwaarde ik een prachtige gouden stad. Hoge piramides doorkliefden het hemelgewelf en de zon schitterde verblindend. Alles leek zo puur, zo zuiver. Er was niets dat deze schoonheid verstoorde. Ik droeg een gouden mantel en wandelde door de straten van deze stad. Een poort versiert met duizenden juwelen, in het midden een heel helder wit licht, witter dan het aardse wit nodigde uit om binnen te treden. Een prachtige engel, trots en vol leven verwelkomde mij. Hij was ongelooflijk mooi, met gouden halflange krullen die schattig tot op zijn schouders hingen. Ik noemde hem Engelman, en later zou blijken dat hij mij nog heel dikwijls zou begeleiden op mijn vele reizen. Nu nam hij me mee naar de ruimte en samen vlogen we naar een andere planeet.